زبانحال حضرت زینب در شهادت محمد و عون بن عبدالله علیهالسلام
ای اُبـهـت نهـفـته در گـامت عظمت داشت روحِ پیغامت از سـرآغـاز تا سرانـجـامت وقـفِ نـام حـسـین شد نامت ای سـراپـا حـسـین یا زینب جَـبـلُالصبرِ کـربلا یا زینب جَـلـَواتِ تـو هـسـت ربّـانـی ذکر اسـرار توست پـنهـانی عشق را چـشـمۀ خروشانی خـطـبههای تو بود طـوفانی دخترِ حیدری غضب کردی اِبنِ مرجـانـه را ادب کردی اُمِّ اب؛ بـوتـرابِ مـسطوری صاحـب دولـتی و دستوری گرچه گاهی به صبر مأموری تو به وقتش چُنان سلحشوری که علی گـفـته مرحبا زینب آفـرین بـر تـو زیـنـبـا زینب عـصـمت اعــظمِ حسینی تو وارثِ پــرچـمِ حـسـیـنـی تو قـســمِ مـحـکـمِ حـسـیـنـی تو هـمـدل و هـمدمِ حـسـینی تو غــرقِ ذاتِ بــقــیــةالـلـهـی در حـقـیـقـت فـنـاءِ فِیاللهی ظهـر روزِ دهم نهـیب زدی ناله با قـلبِ بیشکـیب زدی تو دَم از غربتی عجیب زدی بر روی دوشِ آن غریب زدی گفتی ای شاه! غصّهدارِ توأم از غـریـبی نگـو، کنار توأم گـفتی ای شاه! ارتش تو منم ابرِ فـیـضی و بارش تو منم تیغِ در حالِ چرخـشِ تو منم خواهرم پس بلاکـشِ تو منم ای محاسن سـپـیدِ خستۀ من با تـوأم یـارِ دلـشکـسـتۀ من بعـدِ اکـبـر تـوان نـداری که نیـمهجانی و جان نداری که غـیرِ اشکِ روان نداری که لـشگـری بـیـنمان نداری که بـچـههـایـم فـدایِ اکــبـرِ تـو پـیـشمـرگِ عـلیِاصغـرِ تو ما که پنجـاه سال غـم دیـدیم فرقِ بشکـسته از سـتم دیدیم کوچه و میخ و قـدِّ خم دیدیم جـگـر پـارهپـاره هـم دیـدیـم ای که هستی تو باطن قرآن سهم من را بده در این میدان پـارههـای تـنـم فــدای تـنـت به فـدای نـخی ز پـیـرهـنت هر دو قربانِ خشکیِ دهـنت جانشان نـذرِ جسمِ بیکـفنت پیـشِ تو بلکه روسفـید شوم بــایـدم مــادرِ شـهـیـد شــوم من بهجان میخرم اسارت را میروم مجـلس جـسارت را شاکرم لحظههای غارت را بر لـبم دارم این عـبارت را دَخَـلـَتْ زینبُ علی ابن زیاد ای برادر سرت سلامت باد |